De echte partytijgers waren sinds begin januari al druk bezig met het verzamelen van de opbeurende uitnodigingskaart. Daarop stond immers prominent vermeld dat deze ‘Valid for one drink’ zou zijn. Een buitenkansje om er eens lekker op kosten van de Nederlandse belastingbetaler tegenaan te gaan. Het was dus een bittere teleurstelling toen bleek dat de uitnodigingskaarten ‘valid for nothing’ waren, en er gekozen was voor een complex muntensysteem. Onderaan de statietrap van Congres- en feestzalencentrum Engels in het Rotterdamse Groothandelsgebouw werden consumptiemunten uitgereikt – niet meer dan 1 (zegge een) per persoon – welke vervolgens bovenaan de trap door nors kijken securitypersonen weer werden ingenomen. Dat direct na de deur vrolijk ogende champagnemeisjes ieder een (1) glas lauwe bubbels aanreikten, was weliswaar sympathiek gebaar, maar toch een beetje karig; althans in de ogen van voornoemde partytijgers.
De boodschap was klip en klaar: de enorme crisis in de bouw is nog lang niet voorbij en die voor de culturele sector komt er als een meedogenloze tyfoon aan. Zonder enige aanwijzing op de uitnodigingskaart, voelden alle aanwezigen intuïtief de dresscode op deze druilerige vrijdagmiddag aan: zwart met hier en daar een toefje grijs (grijs is het nieuwe zwart).
De boodschap was klip en klaar: de enorme crisis in de bouw is nog lang niet voorbij en die voor de culturele sector komt er als een meedogenloze tyfoon aan. Zonder enige aanwijzing op de uitnodigingskaart, voelden alle aanwezigen intuïtief de dresscode op deze druilerige vrijdagmiddag aan: zwart met hier en daar een toefje grijs (grijs is het nieuwe zwart).
